مدیوم شات هایی از یک زندگی

ازدواج

نامه ای به معشوق نادیده ام

به بادهای شمالی سپرده ام که بویت را برایم بیاورند، بوی مویت را، عطر تنت را، هر کجا که باشم خیالت را ترک نخواهم گفت، چه در اتاقی شمالی و دلگیر با درخت چناری در برابر که آخرین برگ زردش را باد به رقص در بیاورد و او باز دل از سر انگشتان درخت برنگیرد، یا چه در غروبی که غربت ابدی ام را با بغض بر گلویم بکوبد و آخرین لرزش های سرابگونه ی خورشید باختری را در کرانه به نظاره بنشینم، چه در خرما پزان تابستان، چه در خزان برگ ریز پاییز، چه در سرمای سوزناک شلاق کش زمستان یا چه در موسم رقص ابر و باد بهاری.

هین رها کن این هوس ها تا بیابی نور حق

 نفس سرکش می شود با نور جان حُسنُ الخَلَق

 هر دمی او سر کشد از جاش چون صد اژدها

 اینت عجب چون که تو میدان می دهی بر مارها!

مار چیست ای یار؟ آنچ هم بلعدت چون لقمه ای

 پیچ و تابت می دهد هر دم چو تاب طُرّه ای

 مار نفس است علت الاولای این رنج و نقم

 اژدهایی می شود بر او نغرّی ای صنم

 شیر جانت زان سر است و اژدهایت زین سر است

 وین دو ضد در سِرّ جانت تا ابد جنگ اندر است

یوخودان بیردن آتیلدیم گوردوم یوخسان سیزیلدادیم

 تب دن یانِیدی بدنیم گوردوم یوخسان سیزیلدادیم

گوردوم تر سوپوروب منی، الولانیر باشیم گوزیم

اوت توتموشدور دیل دوداغیم گوردوم یوخسان سیزیلدادیم

اوت ایچیندَه  یانا  یانا  گتمگون گلدی یادیما

جام و خم شکستیم شاید که مستی کم شود

جان خود خستیم یارا کی زمستی کم شود؟

ما نه مست می ببودیم و نه مست می فروش

ما خمار چشم بیمار توییم اندر خروش

رفت ایام و هنوزم آرزوی لعل توست

سرخی خون لبت، روی ما را بر چه شست؟