"دوست من! می دانم که چه می کشی.خوب می دانم.اما تو که در
دامنه ی آتشفشان منزل گزیده ای باید بدانی که چگونه میتوان زیر فوران آتش زیست. ما
را خداوند برای زیستنی چنین به زمین آورده است.....همین طور بمان. اگرچه می دانم زیستنی چنین که تو داری چقدر دشوار است و عجب جراتی می
خواهد."
خطاب به جانبازی
شیمیایی که هر سه روز یک بار تاول های صورتش دهان باز میکردند وخون اساطیری سیاووش
بر گونه هایش شره می کرد.
و به یاد سید
شهیدان اهل قلم مرتضی آوینی